زندان سراوان، واقع در بلوچستان، در طول سال‌ها با مشکلات متعددی مواجه بوده است. این زندان شامل ۳ بند مردان و یک بند اطفال است که با احتساب زندانیان رأی‌باز، مجموعاً رقمی بین ۷۰۰ تا ۸۰۰ زندانی را در خود جای داده است که اصل تفکیک جرائم در آن اصلا رعایت نشده و زندانیان با جرائم و اتهامات مختلف در کنار یکدیگر نگهداری می‌شوند.
برخی گزارش ها که سابقا توسط رسانه های مختلف در سالهای اخیر منتشر شده اند اظهار داشته اند که در اتاقهای این زندان بعضا تا ۷۵ زندانی حضور دارند و بسیاری از آنها مجبور به خوابیدن روی زمین هستند؛ به ازای هر سه زندانی، تنها یک پتو اختصاص داده شده و همگی اینها در مجموع نشان‌دهنده کمبود شدید امکانات اولیه است.
غذای ارائه‌شده در زندان در سطح بسیار پایینی قرار دارد و زندانیان اغلب با گرسنگی مواجه می‌شوند؛ چون یا کم است و یا قابلیت خوردن ندارد. دسترسی به فروشگاه زندان هم برای همه زندانیان ممکن نیست و تنها تعدادی از آنها مسئول خرید برای دیگران هستند.
همچنین، مسئولان زندان، زندانیان را مجبور به پرداخت هزینه‌های تعمیر، نگهداری و تهیه تجهیزات زندان، از جمله لوازم گرمایشی، سرمایشی و روشنایی میکنند. در برخی موارد، هزینه خرید تجهیزات غیرمرتبط با زندانیان نیز بر عهده زندانیان گذاشته می‌شود. زندانیانی که توان مالی دارند، برای دریافت مرخصی‌های کوتاه‌مدت، ملزم به تأمین لوازم مورد نیاز زندان می‌شوند. مواردی هم از دریافت رشوه برای اعطای مرخصی یا دادن تسهیلات دیگر به زندانی گزارش شده است.
برخی گزارش های منتشر شده از داخل زندان سراوان، حاکی از آن است که مسئولان زندان، از جمله رئیس اجرای احکام و مسئول بهداری، اقدام به ضرب و شتم و شکنجه زندانیان میکنند. در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۹۷ خشونت و بدرفتاری مسئولان زندان سراوان باعث شد یک زندانی به نام عبدالستار سپاهی جان خود را از دست بدهد. وی چند روز قبل از آزادی‌اش، بر اثر ضرب‌وشتم و بی‌مسئولیتی کارکنان زندان جان خود را از دست داد، که نام و جزئیات گزارش مربوط به او در منابع متعدد حقوق بشری ثبت شده است.
زندانیان در زندان سراوان، از خدمات درمانی مناسبی برخوردار نیستند. پزشک به صورت روزانه در زندان وجود ندارد و گاهی تنها یک‌بار در هفته در زندان حضور پیدا میکند؛ در این یک روز هم تصمیم‌گیری درباره معاینه زندانیان، بر عهده مسئول بهداری گذاشته می شود که عموما بسیاری از زندانیان را نادیده گرفته و از فرستادن نزد پزشک محروم میکند.
در سالهای اخیر، احکام اعدام متعددی در زندان سراوان اجرا شده است. برای مثال، در مهرماه ۱۴۰۳، یک زندانی به نام رشید سپاهی به اتهام جرائم مرتبط با مواد مخدر اعدام شد. بنابر گفت‌وگوی کمپین حقوق بشر بلوچستان با منابع مطلع، مشخص شد که این اعدام پس از اخذ اعترافات اجباری تحت شکنجه و با وعده آزادی او انجام شده است. همچنین، خانواده‌اش با توجه به شرایط وی و ابهامات موجود در پرونده، تا روزهای آخر منتظر آزادی او بودند.
کمپین حقوق بشر بلوچستان از برخی منابع خود دریافت کرده است که هر شب به زندانیان محبوس در زندان سراوان قرصهای سنگین خواب داده می‌شود تا از بیدار ماندن آنها جلوگیری شود، دریافت این قرص ها توسط زندانیان الزامی است اما برخی از آنها از خوردن قرص خودداری کرده و قرص‌هایشان را به دیگر زندانیان می‌فروشند. این مسئله باعث شده که تعداد زیادی از نوجوانان زندانی دچار اعتیاد به انواع قرص شوند. اطلاعاتی نزد کمپین وجود دارد که نشان می‌دهد در گذشته برخی از مسئولین زندان با دریافت پول، مواد مخدر را برای برخی زندانیان این زندان تأمین می‌کردند، و این مساله علی الظاهر تاکنون ادامه دارد.
در مجموع، زندان سراوان با چالش‌های متعددی مانند نبود تفکیک جرائم، تراکم بیش از حد زندانیان در یک مکان، کمبود امکانات اولیه، تغذیه نامناسب، شرایط نامناسب بهداشتی، سوءاستفاده‌های مالی، توزیع قرصهای سنگین خواب‌آور، خشونت، شکنجه و قتل برخی از زندانیان و همچنین اجرای احکام اعدام روبه‌رو است. این مسائل نشان‌دهنده نیاز فوری به اصلاحات اساسی در این زندان است.
دیدگاهتان را بنویسید